‘Jeetje, moet je dit eens lezen! Dat is toch niet te geloven?’ riep Jolanda.
We waren ons aan het voorbereiden op een ski-expeditie van zeshonderd kilometer over de Groenlandse ijskap in 2006 en verslonden alles wat we over Groenland konden vinden.

‘Wat dan?’ reageerde ik.

‘Hier. De Amerikanen zijn in 1968 een kernbom kwijtgeraakt na de crash van een B-52 bommenwerper bij de luchtmachtbasis Thule, in het noordwesten van Groenland. Daar zou je een thriller over moeten schrijven.’

Ik las al jaren met plezier thrillers, het liefst op het snijvlak van actie en avontuur, spionage en geopolitiek gekonkel. Politieverhalen over een enkele moord lieten me koud, maar auteurs als Alistair MacLean en Desmond Bagley wisten me werkelijk mee te nemen in hun verhalen. Zelf thrillers schrijven leek me tegelijkertijd onweerstaanbaar en onhaalbaar. Toch was met die terloopse opmerking het zaadje geplant.

In negenendertig dagen skieden we over Groenland. Dag na dag over een barre ijsvlakte, geteisterd door katabatische stormen en volledige white-outs, bij temperaturen die soms tot dertig graden onder nul zakten. De immense leegte van de ijskap gaf ruimte in mijn hoofd. Daar begon zich een complottheorie te vormen rond de vermiste Amerikaanse kernbom.

Onderzoek in het verlaten radarstation DYE-2 op de Groenlandse ijskap.

Midden op de ijskap, bij DYE-2 — een verlaten radarstation uit de Koude Oorlog — wist ik het zeker. Hier zat een verhaal in. Bij thuiskomst hoefde ik het alleen nog op te schrijven. En een uitgever te vinden.

Dat lukte. In 2009 verscheen mijn debuut Het Thule-incident, dat prompt werd genomineerd voor de Schaduwprijs. Daarna ben ik nooit meer gestopt met thrillers schrijven. Wat begon als een terloopse opmerking groeide uit tot een vaste overtuiging: dit is wat ik doe.

Onderweg naar de Russische enclave Barentszburg op Spitsbergen voor Niemandsland.